Dziewczyna, kobieta, inna to opowieść o dwunastu kobietach z Wielkiej Brytanii, których losy powiązane są ze sobą cieniutką nicią wspólnych zależności. Każda bohaterek jest wyjątkowa - każda różna od pozostałych. Historie postaci, a może raczej herstorie, dzieją się w okresie od wczesnych lat XX. wieku do współczesności, by w końcu zbiec się w jednym punkcie, dając niezwykle satysfakcjonujący finał. Powieść ta jest, moim zdaniem, absolutnie wyjątkowa, pełna życia i różnorodności. Dziewczyna, kobieta, inna pokazuje egzystencję i zmagania (w większości) czarnoskórych kobiet żyjących w Wielkiej Brytanii – ich poszukiwanie szczęścia, stabilizacji, przynależności lub wręcz przeciwnie: upór i niechęć do wpasowywania się w kanony czy konwenanse.
Powieść Bernardine Evaristo jest absolutnie wyjątkowa nie tylko ze względu na treść, w której prym wiodą niezwykłe bohaterki i marginalizowana przez główny nurt tematyka życia i historii czarnoskórych kobiet w Anglii. Zaskakuje w niej również sposób, w jaki napisana jest opowieść. W tej książce zdania zaczynane są małą literą i nie są zakończone kropką, a każde nowe zdanie zaczyna się w nowej linijce, co na początku dziwi i „kłuje w oczy”, ale dzięki temu zabiegowi opowieść płynie i ma się wrażenie jakby słuchało się przekazu ustnego, co sprawia, że każda z historii tętni wyjątkową dla danej bohaterki energią.
Na ogromne uznanie zasługuje także tłumaczenie w przekładzie Agi Zano. Udało jej się sprawić, że „słychać” w wersji polskiej różne akcenty bohaterek, które są niezwykle istotne dla kreowania ich postaci: ich klasy społecznej, wieku i pochodzenia.
Ogromnie polecam zanurzenie się w lekturze książki Bernardine Evaristo – w jej różnorodności, humorze i wielości przeżyć. Gwarantuję, że Dziewczyna, kobieta, inna poszerza horyzonty myślowe – z jednej strony pozwala spojrzeć na świat z perspektywy, której nie dane jest nam zaznać ze względu na kolor skóry, a z drugiej pokazuje, że życie kobiet na całym świecie nie jest tak bardzo różne, bo każda przeżywa coś, z czym druga może się utożsamić. Wszystkie mamy pragnienia, problemy i nadzieje i to czyni tę opowieść bardzo uniwersalną. Wszystkie te cechy sprawiają, że Dziewczyna, kobieta, inna jest warta przeczytania.
Powieść Bernardine Evaristo jest absolutnie wyjątkowa nie tylko ze względu na treść, w której prym wiodą niezwykłe bohaterki i marginalizowana przez główny nurt tematyka życia i historii czarnoskórych kobiet w Anglii. Zaskakuje w niej również sposób, w jaki napisana jest opowieść. W tej książce zdania zaczynane są małą literą i nie są zakończone kropką, a każde nowe zdanie zaczyna się w nowej linijce, co na początku dziwi i „kłuje w oczy”, ale dzięki temu zabiegowi opowieść płynie i ma się wrażenie jakby słuchało się przekazu ustnego, co sprawia, że każda z historii tętni wyjątkową dla danej bohaterki energią.
Na ogromne uznanie zasługuje także tłumaczenie w przekładzie Agi Zano. Udało jej się sprawić, że „słychać” w wersji polskiej różne akcenty bohaterek, które są niezwykle istotne dla kreowania ich postaci: ich klasy społecznej, wieku i pochodzenia.
Ogromnie polecam zanurzenie się w lekturze książki Bernardine Evaristo – w jej różnorodności, humorze i wielości przeżyć. Gwarantuję, że Dziewczyna, kobieta, inna poszerza horyzonty myślowe – z jednej strony pozwala spojrzeć na świat z perspektywy, której nie dane jest nam zaznać ze względu na kolor skóry, a z drugiej pokazuje, że życie kobiet na całym świecie nie jest tak bardzo różne, bo każda przeżywa coś, z czym druga może się utożsamić. Wszystkie mamy pragnienia, problemy i nadzieje i to czyni tę opowieść bardzo uniwersalną. Wszystkie te cechy sprawiają, że Dziewczyna, kobieta, inna jest warta przeczytania.
Komentarze
Prześlij komentarz
Dziękujemy za każde wsparcie w postaci komentarzy i wszelkiej innej aktywności.